Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

Χρονογράφημα: Οι γύροι και ο γύρος…


«Εν πάση περιπτώσει εκλογές ήταν. Πάει και τελείωσαν» σχολίασε η κυρία Πολυτίμη, σύζυγος του θείου Αφεντούλη, μόλις έκλεισαν οι κάλπες του δεύτερου γύρου των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών. Το ζεύγος είχε ψηφίσει λίγες ώρες πριν.

«Εν πάση περιπτώσει;» ρώτησε με νόημα ο θείος που θεώρησε λανθασμένη την εκτίμηση της συζύγου ότι με το κλείσιμο της κάλπης έλαβε τέλος και «ο Καλλικράτης».

Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Κατά το παρελθόν, ο Αφεντούλης συνήθως «ποιούσε τη νήσσα» καθώς ήταν αφοσιωμένος στις «επιστημονικές αναλύσεις» της τρέχουσας επικαιρότητας. Έκανε ότι δεν ακούει το κουδούνι, αφήνοντας τους επισκέπτες να χτυπούν «στου κουφού την πόρτα», μέχρι να πάρει χαμπάρι η σύζυγος και να ανοίξει. Η Πολυτίμη έλαβε λοιπόν δραστικά μέτρα. Κι όταν λέμε δραστικά, εννοούμε ότι κουβάλησε έναν ανιψιό της και πέρασε νέο κουδούνι που κάνει ένα «Ντίν νταν» ανυπόφορο. Τις προάλλες που ήταν η πόρτα ανοιχτή και ο θείος χτύπησε το κουδούνι κατά λάθος μια γειτόνισσα, που καθάριζε την αυλή της, σταμάτησε και σταυροκοπήθηκε. Νόμισε ότι είχε σημάνει εσπερινός! Αν αντέχει ο Αφεντούλης, ας μην σηκωθεί να ανοίξει, όταν χτυπήσει το κουδούνι. Ας μην σηκωθεί!...

Ο θείος τινάχτηκε «μισό μέτρο» πάνω από την πολυθρόνα, στην οποία καθόταν το βράδυ των εκλογών για να πληροφορηθεί τα αποτελέσματα, από τηλεοράσεως, μόλις άκουσε το «Ντιν νταν». «Για ποιον χτυπά η κουδούνα; (!)» ρώτησε τη σύζυγο που απάντησε, από την κουζίνα: «Για σένα!».
Κάποιες γαργαλιστικές μυρωδιές που οσμίστηκε ο Αφεντούλης στην ατμόσφαιρα του σπιτιού, τον οδήγησαν στην «αληθή υπόθεση» ότι κάτι καλό ετοίμαζε η θεία, ένεκα η περίσταση, βραδιά εκλογικού απολογισμού γαρ, κι ας λέμε κάποιοι από εμάς ότι η πολιτική έχασε το ενδιαφέρον, και πήγε να ανοίξει.

«Ποιος είναι;» ρώτησε ο θείος. Βλέπετε βραδιάζει νωρίς και η πρόνοια διατηρεί τα κεφάλια των ηλικιωμένων στους ώμους τους.

«Ο Καλλικράτης. Έφερα και λίγο γύρο για απασχόληση όσο θα ακούμε τα αποτελέσματα» απάντησε ο επισκέπτης.

«Δεν πρόκανες να βγεις απ’ την κάλπη κι ήρθες να μας δεις!» χαριτολόγησε η θεία.

«Κυρία Πολυτίμη δεν αφήνετε κατά μέρος τους εξυπνακισμούς να φέρετε μια πιατέλα. Πάμε για τρίτο γύρο!» είπε ο Αφεντούλης, θέλοντας να περιποιηθεί τα μεζεδάκια που έφερε ο επισκέπτης.

«Δεν ανοίγετε την πόρτα. Ξεροστάλιασα να περιμένω!» διαμαρτυρήθηκε ο Καλικράτης.

«Τι κάνεις τόση ώρα Χριστιανέ μου; Θέλεις να πάρει την κάλπη, ο Καλλικράτης, συγνώμη τον γύρο ήθελα να πω, και να φύγει;» φώναξε η θεία και ο σύζυγος άνοιξε την πόρτα.

Οι άντρες έλαβαν θέσεις μπροστά στην τηλεόραση. Η θεία έφερε μια πιατέλα για τον γύρο, καλωσόρισε τον γείτονα Καλλικράτη και συνέχισε με τα δικά της καλούδια. Ο Αφεντούλης άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί, από αυτά που έχει φυλαγμένα για εθνικές και οικογενειακές επετείους, συμπεριλαμβανομένων των εκλογών και το φαγοπότι άρχισε μόλις προσήλθε η οικοδέσποινα.

«Γνήσιο απόσταγμα σταφυλής» είπε ο θείος, «Με τη νίκη» ευχήθηκε ο γείτονας, «Ρέγουλα» συνέστησε η Πολυτίμη καθώς τσούγκριζαν τα ποτήρια.

Η ροή των αποτελεσμάτων άρχισε, η ροή του οίνου έβαινε καλώς και ξαφνικά ο Καλλικράτης απαίτησε σιωπή, φωνάζοντας: «Σούου…τ!».

«Το γυρίσατε στο ποδόσφαιρο;» απόρησε η θεία που είχε πεταχτεί μέχρι την κουζίνα για να φέρει συμπληρώματα. Τι να κάνει η γυναίκα; Όλα μπορεί να τα κόψει  κανείς στον σύζυγο. Το τσιγάρο, ο αντικαπνιστικός νόμος, το ποτό, η άνοδος των φόρων, τα πόδια, καμιά ίωση που και που, «τα φτερά» η ύφεση και η απουσία ελπίδας προσώρας. Την όρεξη όμως δεν μπορεί να την κόψει κανείς. Ορεξάτος ήταν και ο Καλλικράτης που είχε έναν επί πλέον λόγο για να έχει κέφι. Μπορούσε να γιορτάζει την ονομαστική του γιορτή κάθε 7 και 14 Νοεμβρίου, κατά πως πρότεινε ο θείος, λόγω των εκλογικών γύρων και να κερνάει κανένα γύρο.

Η Πολυτίμη έκοβε γύρες για να περιποιηθεί και με το «Σουτ!» του Καλλικράτη έσπευσε στην τηλεόραση. Ο εκφωνητής μετέδιδε τα αποτελέσματα της περιοχής τους. Στο 10% των εκλογικών τμημάτων ήταν πρώτος ο συνδυασμός «Αναγέννηση» του κυρίου Παπατάδε και δεύτερη η «Νέα Δημιουργία» του κυρίου Παπαδείνα. Στο 30% είχε περάσει μπροστά ο Παπαδείνας. Στο 40% ξαναπήρε κεφάλι ο Παπατάδες και ο θείος έβαλε στα ποτήρια το σώσμα του μπουκαλιού με το κρασί, αφήνοντας «ντορό» για τον συνδυασμό που είχε «σταυρώσει». Η Πολυτίμη έφερε ψητά μηλαράκια με μπόλικη κανέλα – Με τον Παπατάδε και η θεία; - και ο Καλλικράτης σκέφτηκε: «Όλοι με τον Παπατάδε είμαστε» και ύψωσε το ποτήρι, υπέρ της αυτοδιοίκησης, καθότι το όνομά του υποδείκνυε ουδετερότητα.

Στο 50% των εκλογικών τμημάτων έκανε μπραφ ο Παπαδείνας και πέρασε μπροστά. Έκτοτε δεν μπόρεσε να «αναγεννηθεί» ο Παπατάδε και η «Νέα Δημιουργία» πήγαινε μπροστά μέχρι που, λίγο πριν το τελικό αποτέλεσμα, ο θείος αποκοιμήθηκε στην πολυθρόνα. Ο Καλλικράτης καληνύχτισε, η θεία τον ξεπροβόδισε και ο κύριος Παπαδείνας εξελέγη.

Όταν η Πολυτίμη ξύπνησε τον θείο για να πάει στο κρεβάτι και του είπε τα καθέκαστα εκείνος σχολίασε: «Τι Παπατάδε, τι Παπαδείνας. Αν δεν γίνει από αύριο Παπατρέχας, κλάψε «τον Καλλικράτη» και ξέχνα τον γύρο του Καλλικράτη».

Η θεία συμφώνησε λέγοντας: «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» και ξεκίνησε νέο γύρο διαδρομών για να συμμαζέψει. Μάλιστα!
www.olympio-bima.gr
read more “Χρονογράφημα: Οι γύροι και ο γύρος…”

Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ--Όλη η Ελλάδα στις κατσαρόλες αναστενάζει…

Όλη η Ελλάδα στις κατσαρόλες αναστενάζει…
Ειλικρινά δεν ξέρω τι εμμονή έχει πιάσει τα κανάλια και έχουν εντάξει στα τηλεοπτικά τους προγράμματα τουλάχιστον από μια εκπομπή μαγειρικής… φυσικά, αυτό δεν είναι καινούργια μόδα, αυτές οι εκπομπές υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό, αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι παλαιότερα η όλη ιδέα της εκπομπής ήταν να απαλλάξει τις δύσμοιρες νοικοκυρές από το κλασσικό ερώτημα «τι να μαγειρέψω σήμερα;». Και κατά αυτόν τον τρόπο οι εκπομπές αυτές, ήταν ένα είδους συμβουλάτορας των νοικοκυρών, έδιναν μικρά μυστικά για τη κουζίνα και για το πώς επιδιορθώνονται τα μικρά λάθη που κάνουν όλες οι νοικοκυρές (γιατί δυστυχώς και αλί για εμάς, δεν ανακαλυφθεί ακόμα τρόπος να επιδιορθωθούν τα μεγάλα λάθη, αν π.χ. καεί το φαγητό ή αν παραβράσει). Όμως, αυτές οι νέες εκπομπές θέλουν να μας κάνουν όλους ειδήμονες της nouvelle cuisine…και ειλικρινά πείτε μου, πιστεύετε ότι η κυρία Μαριγούλα από τη Κολοπετινίτσα γνωρίζει επακριβώς τι είναι το φινόκιο (άσχετα αν είναι η πολύ γνωστή μας σελινόριζα, αλλά το ελληνικό όνομα της μας χαλάει), ή τι είναι τζίντζερ; (χωρίς φυσικά να θέλω να θίξω την κατά τα άλλα φοβερή μαγείρισσα Μαριγούλα) Κι όμως οι περισσότερες συνταγές που παρουσιάζονται τον τελευταίο καιρό στην τηλεόραση δεν είναι αυτό που θα λέγαμε ότι μπορεί να κάνει η κάθε νοικοκυρά… για παράδειγμα για σκεφτείτε τι μπορεί να είναι το «Καλκάνι με ψημένες αγκινάρες και beurre blanc με σαφράν» (απ’ όλο αυτό το όνομα μόνο τη λέξη αγκινάρες αναγνωρίζω). Πέραν ότι δεν μπορείς να το προφέρεις, σου δίνει -μόνο από το όνομα- την εντύπωση ότι θα σου στοιχίσει ο κούκος αηδόνι… και η δική μου απορία είναι : δεν αναρωτιούνται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μαγειρεύουν πλέον στις τηλεοπτικές εκπομπές (τις Gourmet να εξηγούμαστε, γιατί υπάρχουν ακόμα και αυτές που προσπαθούν να λύσουν το καθημερινό πρόβλημα της νοικοκυράς), ότι όλοι αυτοί που πιθανόν να παρακολουθούν τις εκπομπές τους, ότι όχι μόνο δεν ξέρουν τι υλικά είναι αυτά που βάζουν στα καλαίσθητα (αλλά μικρά) πιάτα που παρουσιάζουν, αλλά ότι το πιθανότερο είναι ότι αν πάνε στο σουπερμάρκετ οι τηλεθεατές τους να αγοράσουν αυτά τα υλικά και δουν την τιμή τους, θα πάθουν ένα μικρό εγκεφαλικό… Δεν λέω βρε παιδιά, καλή η πολιτιστική επανάσταση που έλεγε και ο φίλτατος Χάρυ Κλυν, αλλά αν δεν σας το έχουν πει είμαστε σε περίοδο κρίσης…. δεν μας βγαίνουν τα λεφτά να αγοράσουμε τα φινόκιο, τα τζίντζερ και τα μενταγιον αρνιού… βρείτε άλλο τρόπο να μας εντυπωσιάσετε… πείτε μας που μπορείς να βρεις τα φθηνότερα φασόλια στην αγορά ή πως μπορείς να αλλάξεις τα πατροπαράδοτα πιάτα μας με έναν πιο δημιουργικό τρόπο, αλλά ταυτόχρονα και πιο οικονομικό; Τι να τα κάνω τα καλκάνια και τα beurre blanc;
Και μη νομίζετε ότι είμαι κατά της δημιουργικής κουζίνας. Προς Θεού, μου αρέσει η διαφορετικότητα στη γεύση… την υπερβολή δεν μπορώ… ας θυμηθούμε την πάλαι ποτέ «καλή» ελληνική κουζίνα με τα τόσα υπέροχα πιάτα της και ας αφήσουμε στην άκρη τις μπουγιαμπέσες και τις πάπιες Πεκίνου… λες και τα τρώγαμε όλα αυτά και στο χωριό μας…
Υγ. Καλή η γευσιγνωσία και το να κατέχεις την υψηλή τέχνη της γαστρονομίας, αλλά χρειάζεται και γερό πορτοφόλι… σωστά;….

Eva Androulidaki

read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ--Όλη η Ελλάδα στις κατσαρόλες αναστενάζει…”

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ-Το παζλ της εκπαίδευσης

Από την σκοπιά του μαθητή



Είμαι μαθητής, τελειόφοιτος του λυκείου. Έχοντας κλείσει δώδεκα χρόνια στην επίσημη εκπαίδευση, ολοκληρώνω σύντομα τη συμμετοχή μου στις πανελλαδικές εξετάσεις. Θα ακολουθήσουν οι λεγόμενες ενδοσχολικές, στις οποίες οι καθηγητές θα κάνουν ότι μας εξετάζουν, εμείς θα κάνουμε ότι διαβάζουμε και γράφουμε, εκείνοι δε θα μας δώσουν το άριστα που δικαιωματικά μας ανήκει, αφού είμαστε μια ειδική κατηγορία μαθητών, την οποία οι καθηγητές αντιμετωπίζουν γενικά με ανθρωπιστικά κριτήρια επιείκειας. Οι οικογένειές μας κάνουν άλλωστε το ίδιο. Ειδικά όσοι προερχόμαστε από μικροαστικές και μεσοαστικές οικογένειες απολαμβάνουμε ειδική μεταχείριση: οι μανάδες μας προπάντων είναι απόλυτα ενήμερες για το παιγνίδι που κάνουν με τα νεύρα μας οι κυκλοθυμικές εφηβικές ορμόνες, οι οποίες σε συνδυασμό με το καταλυτικό κλίμα των εξετάσεων δημιουργούν εκρηκτικές καταστάσεις. Έχουν ξοδέψει εκατοντάδες ώρες συζητήσεων γι’ αυτά τα θέματα, σε προθαλάμους φροντιστηρίων, ωδείων, σε κερκίδες κολυμβητηρίων… Έτσι την τελευταία διετία μπορούσε να περνάει το δικό μου, είχα μια ειδική ασυλία και μόνο όταν έδινα την εντύπωση ότι έβγαινα από το ιδεατό πρόγραμμα, ξεσπούσαν στο σπίτι καταιγίδες… Τώρα που μεγάλωσα γνωρίζω καλά τους κανόνες του παιγνιδιού και παίζω ανάλογα. Όμως καθώς σβήνω μαθήματα από την ατζέντα των εξετάσεων, αντί για ανακούφιση νιώθω ένα σφίξιμο στο στέρνο, που μου περιορίζει την ανάσα. Αν δεν κινδύνευα να με χαρακτηρίσουν ανελλήνιστο οι γλωσσολάγνοι ενήλικες, θα ονόμαζα αυτό που νιώθω μπούχτισμα, σαν να έχω κάνει ένα μακροβούτι που αντί να με βγάζει στην επιφάνεια, μου δίνει την επιβράβευση της αξιέπαινης με κριτήρια κοινωνικών προτύπων άφιξης στο βυθό. Ένα μπούχτισμα σαν τους διαγωνιζόμενους για το Γκίνες, πόσα αυγά μπορούν να καταπιούν στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Είναι πολλά τα αυγά που συσσώρευσα μέσα μου αυτά τα δώδεκα χρόνια. Τα θυμάμαι και αυτό μου προκαλεί άλγος. Καλά καλά δεν γνώρισα παιδική ηλικία. Τα μαθήματα στο δημοτικό ήταν πολλά και κυρίως θεωρητικά. Όταν σχολούσα το μεσημέρι δεν με άφηνε η μάνα μου να ξεκουραστώ, έπρεπε να κάνω τις εργασίες για την άλλη μέρα. Αμέσως, γιατί δεν θα προλάβαινα να μελετήσω κιθάρα για το ωδείο, ούτε να πάω στο κολυμβητήριο για να αθληθώ, ώστε να κάνω ωραίο και υγιές σώμα! Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, έμπαιναν καινούργιες υποχρεώσεις: αγγλικά, γερμανικά… Αυτό που δεν καταλάβαινα τότε ήταν γιατί έπρεπε να πηγαίνω και το απόγευμα σε σχολείο στο οποίο έκανα τα ίδια μαθήματα με το πρωί, γιατί δηλαδή δεν έφταναν τα αγγλικά και τα γερμανικά που μάθαινα το πρωί και έπρεπε να μάθω κι άλλα το απόγευμα και να διαβάζω δυο αγγλικά και γερμανικά, για το σχολείο και για αυτό που αργότερα έμαθα ότι ονομάζεται φροντιστήριο, επειδή εκεί φροντίζουν, λέει, τα παιδιά. Θυμάμαι που έκλειναν τα βλέφαρά μου το βράδυ, όταν η μαμά με καλούσε για άλλη μια επανάληψη στην ορθογραφία, ενώ εγώ θα ήθελα να δω μαζί της ένα από τα διάφορα ελκυστικά σήριαλ της τηλεόρασης… Πού καιρός για παιγνίδι! Και να έχεις και την γκρίνια των γονιών όταν ρωτούσες αν είναι απαραίτητο να δώσεις εξετάσεις και για τρίτο πτυχίο ξένης γλώσσας για το ίδιο επίπεδο! Πόσο αχάριστη είναι η νέα γενιά που τα έχει όλα και δεν αναγνωρίζει τίποτα και όλο στη λούφα έχω το νου μου και στο κάτω κάτω ο φίλος μου ο Γ. είχε ήδη από πέρσι και το τρίτο πτυχίο…Με αυτά και με αυτά τελείωσε το δημοτικό και μπήκα στο γυμνάσιο. Τώρα ήμουν μεγάλο παιδί πια και έπρεπε να σοβαρευτώ. Στο σχολείο είχαμε διαφορετικούς καθηγητές για κάθε μάθημα. Πολλοί από αυτούς δεν προλάβαιναν να μάθουν ούτε τα ονόματά μας, όμως στο τέλος κάθε τριμήνου είχαν άποψη για τις επιδόσεις και το χαρακτήρα μας. Παρέδιδαν βαθμούς, μιλούσαν για το επίπεδό μας, τη διαγωγή μας, έδιναν συμβουλές στους γονείς…Με επέκριναν που μερικές φορές πήγαινα άγραφος και δεν με δικαιολογούσαν που δεν μου έφτανε πάντα ο απογευματινός χρόνος που απέμενε μετά το ωδείο, τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών, τα φροντιστήρια σε διάφορα μαθήματα του σχολείου, που καθώς άκουσε από φίλες της η μητέρα μου είναι απαραίτητα, αν δεν θέλω να έχω κενά στο λύκειο, γιατί πώς θα τα βγάλω πέρα με τις πανελλαδικές! Πού χρόνος πια για έξοδο, για ψυχαγωγία, για χουζούρι με τους φίλους… Δεν έλειπαν και οι καθηγητές που έδειχναν κατανόηση, που έδιναν έμφαση στη δουλειά στην τάξη, που φανερά μας αγαπούσαν. Όμως αυτοί δεν είχαν μεγάλη πέραση. Έτσι όταν ένας ιδιόρρυθμος φιλόλογος μας ζήτησε στο τέλος της Α΄ λυκείου να αξιολογήσουμε γραπτώς ανώνυμα τον ίδιο και το έργο του στην τάξη, μετά από συμβουλή της μαμάς έγραψα στη σχετική ερώτηση: κάνετε πολύ καλό μάθημα, είστε άνθρωπος με κατανόηση, όμως δεν μας προετοιμάζετε επαρκώς για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Η αλήθεια είναι ότι το μάθημά του απέκλινε από αυτό που έκανα στο φροντιστήριο, σε όλα πλέον τα βασικά μαθήματα. Είχα τόσο συνηθίσει που παραξενεύτηκα όταν ένας συνομήλικος ξάδερφός μου που ζει στην Ολλανδία με κοίταζε σαν χαζός όταν του είπα το καλοκαίρι που βρεθήκαμε στο χωριό το πρόγραμμά μου! Αυτοί δεν έχουν απογευματινή βάρδια, ούτε ιδιαίτερο διάβασμα. Όσο για τα Σαββατοκύριακα…Και παρά την περιορισμένη επιμέλειά τους, η χώρα τους δεν κινδυνεύει να κηρύξει πτώχευση! Ο χρόνος στο λύκειο πέρασε σαν αστραπή. Πολλές φορές ένιωθα να βράζει μέσα μου κάτι που φούσκωνε και πήγαινε να ξεχυθεί και μου ερχόταν να τα σπάσω όλα, όμως οι γονείς μου με είχαν μεγαλώσει με καλές αρχές. Στα λίγα λογοτεχνικά βιβλία που προλάβαινα να διαβάσω, για να βελτιώσω το λεξιλόγιό μου, καθώς έλεγε η μαμά, είδα και κάτι αναφορές σε σκιρτήματα της καρδιάς…Όμως ο ιδιαιτεράς της έκθεσης μου το είπε ξεκάθαρα: από τον Φεβρουάριο της Β΄ λυκείου ούτε που να το σκέφτεσαι! Έχεις άλλες προτεραιότητες. Στο πανεπιστήμιο θα έχεις όλο το χρόνο στη διάθεσή σου! Η Β΄ και η Γ΄ λυκείου ήταν απίστευτη, πρωτόγνωρη εμπειρία, ακόμα και για έναν βετεράνο της εντατικοποίησης σαν εμένα. Ασύλληπτα εξειδικευμένα μαθήματα, λεπτομέρειες πάνω στις λεπτομέρειες, παπαγαλία σε σημείο να χάνω την αίσθηση του νου μου, διαγωνίσματα πάνω σε διαγωνίσματα. γιατί έτσι κάνουν όλοι, γιατί έτσι πρέπει, γιατί πρέπει να γράψω άριστα στις πανελλαδικές, να περάσω σε μια σίγουρη σχολή, κατά προτίμηση να εξασφαλίζει διορισμό στο δημόσιο με σίγουρη δουλειά, σταθερό και συγκριτικά υψηλό μισθό…Πολύ χρόνο έκλεψα από την επανάληψή μου για το τελευταίο μάθημα των εξετάσεων, κάνοντας αυτόν τον απολογισμό…Τι με έπιασε ξαφνικά; Μήπως το ότι απρόσμενα ένιωσα πως η ζωή μου μέχρι τώρα κύλησε σαν το νερό; Μήπως η απελπισία των γονιών μου με τις τελευταίες εξελίξεις στα οικονομικά της χώρας, μήπως το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα του δημόσιου βίου, αυτή η αίσθηση έλλειψης νοήματος σ’ ό,τι έκανα τόσα χρόνια, βλέποντας τώρα ότι απλώς έπαιρνα φόρα για να κάνω, για να κάνουμε η γενιά μου ένα άλμα στο κενό; Μήπως γιατί σκέφτομαι πόσα δεν έκανα στον σπαταλημένο χρόνο της ανόητης εντατικοποίησης τόσα χρόνια, πόσα δεν απήλαυσα, πόσα ουσιαστικά πράγματα δεν έμαθα και τώρα μένω με τα πτυχία ξένων γλωσσών και τις υψηλές επιδόσεις στο χέρι; Μα τι κατάντια, θεέ μου! Διαπιστώνω ότι εκφράζομαι με τα λόγια του πατέρα μου, ότι έγινα πατέρας του εαυτού μου, ότι γέρασα πρόωρα. Ας εκμεταλλευτώ τις τελευταίες μέρες ακαταλόγιστου που μου επιτρέπουν ακόμα οι δικοί μου κι ας προετοιμαστώ για ένα χορταστικό τελετουργικό μπουγέλωμα στο σχολείο, διαβατήριο έθιμο καθώς λένε, που θα με χωρίζει από τον απέναντι κόσμο των μεγάλων. Επείγει να διαφυλάξω κάτι από την παιδικότητα που δεν έζησα…



Α.Α.

Και για την … αντιγραφή: Αγαθοκλής Αζέλης
read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ-Το παζλ της εκπαίδευσης”

Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Μυγχάουζεν ο Πινόκιο ... PDF Εκτύπωση E-mail
του ΣΤΑΘΗΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Η αποχή πιο μεγάλη παρά ποτέ. Το συνολικό ποσοστό του δικομματισμού, το πιο μικρό τα τελευταία χρόνια. Η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων μίκρυνε σε απόσταση αναπνοής. Το ποσοστό του ΚΚΕ το καθιστά τρίτο αντιδικομματικό πόλο με αξιώσεις! Οι παραπληρωματικές δυνάμεις του δικομματισμού, ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Αριστερά, δείχνουν να υποχωρούν. Αν αυτό δεν είναι μια κατ' αρχήν αλλαγή σκηνικού, τι είναι; Από το (μακροσκελές) μήνυμά του προς τον λαό χθες το βράδυ, ο Παπανδρέου φαίνεται να μην έχει καταλάβει τίποτα ή να μη θέλει να παραδεχθεί ότι επιτέλους κάτι κατάλαβε...


Πολλοί εξ εφέδρων μαζεύθηκαν απ' το πρωί στα πάνελ, περιβάλλοντας τους συνήθεις θαμώνες, πολλά κλισέ ακούσθηκαν, γύρω στις 7 μ.μ. άρχισαν να φθάνουν οι πρώτες εκτιμήσεις,
ως συνήθως ή τουλάχιστον όπως έχει αποδειχθεί σε όλες τις τελευταίες εκλογές, με μια τάση να κερδίσει την πρώτη εντύπωση το ΠΑΣΟΚ. Οντως
κατ' αρχήν φαινόταν με 35% προς 33% το κυβερνητικό κόμμα να υπερακοντίζει το 43% που έλαβε στις εθνικές εκλογές και να νικάει! Αντιθέτως, η αντιμνημονιακή ψήφος με ένα 60% και πάλι ηττήθη. Είναι γνωστόν ότι το ΠΑΣΟΚ και με 3%
ανακηρύσσεται απ' τα κανάλια νικητής, πόσω μάλλον τώρα που, παρά τα διλήμματα και τους εκβιασμούς που έθεσε ο κ. Πρωθυπουργός, έχασε μόνο δέκα ποσοστιαίες μονάδες. Εννοείται απ' τις «πατριωτικές» ψήφους - οι υπόλοιποι είμαστε μιάσματα.
(Εδώ να σημειώσουμε ότι ορισμένοι γραφείς, που όταν άκουγαν χρόνια τώρα τη λέξη «πατριωτισμός» πάθαιναν τέτανο, απ' όταν ο εντολοδόχος πρωθυπουργός της Τρόικας Παπανδρέου άρχισε να κλίνει τη λέξη «πατριώτης» σε όλες τις πτώσεις -τις δύο που γνωρίζει- άρχισαν κι αυτοί να μιλούν για «πατριωτισμό» ακατάσχετα, λες κι αίφνης ο Πηλιογούσης ηράσθη τον Νικηταρά!)
Επίσης νικητής των εκλογών μπορεί να θεωρηθεί το «μπαλέτο της κωλοτούμπας του κ. Καρατζαφέρη», με τα ποσοστά του να κάνουν επίσης κωλοτούμπα. Ενίοτε το σύμπαν είναι δίκαιο...
***
Πάντως, για να σοβαρευτούμε, ο δρόμος για την Οικουμενική Οικονομική φαίνεται να ανοίγει...
Ομως ο νικητής αυτών των εκλογών φαίνεται και είναι το ΚΚΕ. Πιάνει ποσοστά μεγαλύτερα από εκείνα που είχε πριν από τη διάσπασή του το 1991, σε ορισμένες δε περιοχές και με ορισμένα πρόσωπα πολύ μεγαλύτερα.
Μάλιστα, φαίνεται να εγγράφει υποθήκες ως προς την απήχησή του στον λαό και να αναδεικνύεται σε τρίτον πόλο στο πλαίσιο του πολιτεύματος, επίφοβον για τον δικομματισμό. Αντιθέτως, η υπόλοιπη Αριστερά, τριχοτομημένη, παραμένει ευχαριστημένη όπου διασώζεται - αλλά με καθόλου «ευχαριστημένους» τους περισσότερους από τους ψηφοφόρους της.
Μυστήριον! Στις δέκα μονάδες ξεκίνησε η διαφορά ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., στις δύο έπεσε βραδιάζοντας, και η νύχτα εβάθαινε..
read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ”

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ-ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ

Ο άνθρωπος, από τη φύση του, ήταν κλεφτρόνι. Για να κορέσει την πείνα του, έκλεβε την κότα του γείτονά του, άρπαζε τη γίδα του συντοπίτη του και γενικά έκανε δικό του ό,τι δεν του ανήκε. Σιγά, σιγά, ημέρεψε, εξελίχτηκε και έγινε σύγχρονος και μοντέρνος άρπαγας. Εφερε στον κόσμο τον Καπόνε, τον Ντίλιγκερ, τον Κοσκωτά και άλλες πολλές χιλιάδες ανώνυμους λοποδύτες. Σήμερα πιά, βασιλεύουν οι νονοί, οι έμποροι ναρκωτικών, οι ληστές τραπεζών, οι μιζαδόροι δημοσίων έργων και οι λαμβάνοντες από χέρι κάτω από το τραπέζι την τσόντα τους πάσης τάξεως αετονύχιδες για όποια παράνομη εξυπυρέτηση. Εξέλιξη δηλαδή ραγδαία και ιστορική. Πρόοδος από την ανάποδη που θέτει στα σοβαρά πλέον το ερώτημα, Που πάμε άνθρωποι του εικοστού πρώτου αιώνα;



Στο ερώτημα αυτό, φαίνεται πώς αποφάσισε επιτέλους να απαντήσει θετικά η σημερινή Κυβέρνηση με τον καινούριο νόμο του Πόθεν έσχες. Θα ρωτάει δηλαδή και θα ελέγχει κάθε δημόσιο υπάλληλο και φυσικά και τον πολιτικό, που το βρήκε το παραδάκι και έχτισε βίλλα, πήρε αυτοκίνητο πολυτελείας, κότερο και κάνει ζωή μαχαραγιά και σαουδάραβα πρίγκιπα.



Ευχή και πόθος όλων μας είναι να μπούμε κάποτε σε μια σειρά, σε μια τάξη, σε μια λογική που να μην έχει σχέση με τα τετράποδα. Είναι καιρός να μάθουμε να διεκδικούμε ό,τι πραγματικά μας ανήκει, ό,τι είναι δίκαιο, σωστό και αρμόζει σε πολιτισμένους πολίτες. Πρέπει να εκλείψει η νοοτροπία του εξυπνάκια, του ατσίδα, του επιτήδιου, της πονηρής αλεπούς και της δήθεν ανωτερώτητας. Γιατί, έτσι όπως πάμε, αν γίνουμε όλοι μακρυχέριδες, θα πλέξουμε τα δαχτυλά μας σε πλεξίδες και μετά θα είναι αδύνατο να τα ξεμπλέξουμε.



Νόμοι λοιπόν, νόμοι πολλοί, νόμοι που να εφαρμόζονται και όχι να κάνουν μόνο εντύπωση και να κλείνονται στο συρτάρι. Νόμοι που να τσακίζουν κόκαλα, να συνετίζουν, να παραδειγματίζουν, νόμοι που να φτιάχνουν ιδανικά και να ανεβάζουν τον άνθρωπο εκεί που του αρμόζει.
www.palamidis.org
read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ-ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ”

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ..............

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ
 

Σε λίγο καιρό, θά’ χουμε Δημοτικές εκλογές. Νέοι αιρετοί άρχοντες θα προκύψουν απο την ψήφο μας και οι ελπίδες μας για μια καλύτερη ποιότητα ζωής θα θεριέψουν. Πάλι θα κάνουμε όνειρα, πως όλες οι υποσχέσεις των υποψηφίων θα πραγματοποιηθούν και οι πόλεις και τα χωριά μας θα αγαλιάσουν.

Για άλλη μια φορά, οι Δημοτικές εκλογές πολιτικοποιούνται. Γίνονται δυστυχώς απο τώρα το βαρόμετρο για τις μακρυνές ακόμα γενικές εκλογές, γιατί έτσι συμφέρει στους άφρονες, στους καιροσκόπους και αλαζόνες. Ο λαός μας, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, αλλάζει πολιτική γνώμη και ετοιμάζεται να αλλάξει και κυβέρνηση. Αυτό, μαρτυράει έλειψη σοβαρού κριτηρίου, έμφυτη αστάθεια και εύκολο αναπροσανατολισμό. Λοξοδρομεί επικύνδινα σε άλλους δρόμους που στο παρελθόν τους γνώρισε και πλήρωσε με δεινοπαθήματα την πορεία του σ’ αυτούς. Γελιέται και πιστεύει τους λογάδες, τους επιτήδειους, τους ατσίδες. Ξεχνάει πως είναι δεμένος στο άρμα του καπιταλισμού και παραπαίει σκεπτόμενος πως μπορεί η δεξιά που την ένοιωσε χρόνια στο πετσί του θα άλλαξε και θα έγινε αγγελούδι. Δεν έμαθε ακόμη πως όλοι αυτοί που του παριστάνουν τον εθνοσωτήρα, είναι οι ίδιοι άνθρωποι, απο την ίδια παράταξη και κλίκα, απο τα ίδια τζάκια και πως αγωνίζονται μόνο για την πάρτη τους, για την τάξη τους και τα άνομα συμφέροντά τους. Μασάει το παραμύθι τους και τις υποσχέσεις τους με αφέλεια και ραγιάδικη σκέψη.

Στην Αθήνα, θα έχουμε και γυναίκα υποψηφία. Είναι μάλιστα και αυτή απο τζάκι. Παπαρδέλα απο τις λίγες, σχίζεται δήθεν για μας, αλλά, στο βάθος ενδιαφέρεται για τη φήμη της που τη χρειάζεται για ευρύτερες προσδοκίες και επιδιώξεις. Ομως, η Αθήνα δεν είναι λεσβία για να θέλει θηλυκό για Δήμαρχο. Αντίθετα, ζητάει αρσενικό και μάλιστα βαρβάτο, που να φουντώνει και να καίγεται για τα προβληματά της και τις αναπλάσεις της.Θα πρέπει λοιπόν, να βασανίσουμε το μυαλό μας και να βρούμε ανάμεσα στους άντρες υποψήφιους τον πιθανότερο νικητή, τον καλύτερο αγωνιστή, να τον ψηφήσουμε με φανατισμό, να τον στηρίξουμε και να βαδίσουμε μαζί του για ενα πιο ανθρώπινο μέλλον. Πρέπει ακόμα να καταλάβουμε, πως για πολλά κακά που ταλανίζουν την Πρωτεύουσά μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι αίτιοι και φταίχτες. Γι’ αυτό, μας χρειάζεται μια άλλη λογική, μια αλιώτικη νοοτροπία, που δεν συμβιβάζεται με τον οχαδερφισμό και την απάθειά μας. Μας λείπει αλληλοσεβασμός, αγώνας και δράση για τα κοινά, μια ιδιαίτερη προσπάθεια που θα εξυπηρετεί το σύνολο. Ενας διαφορετικός πολιτισμός!!!

www.palamidis.org

read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ..............”

Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Ανταπόκριση από Κρήτη…
Ειλικρινά δεν το είχα σκοπό να κατέβω στα πάτρια εδάφη… τουλάχιστον αυτήν την περίοδο… όμως κάποια ανεπάντεχα συμβάντα τα έφεραν έτσι και  κατέβηκα στο αγαπημένο νησί… έφτασα στο νησί με βαριά καρδιά, γιατί ανησυχούσα για την υγεία αγαπημένου μου συγγενικού προσώπου, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά και η καρδιά μου ελάφρυνε… έτσι μπόρεσα να παρατηρήσω πιο καλά τις αλλαγές που έχουν γίνει στην πατρική μου πόλη όλο αυτόν τον καιρό που λείπω…
Η κρίση δεν έχει αγγίξει ακόμα καλά την πόλη… βλέπεις βέβαια κλειστά μαγαζιά, αλλά όχι με την ίδια συχνότητα που τα συναντάς στην Κατερίνη… και αυτό, βέβαια, συμβαίνει γιατί (δεν είναι μυστικό, όλοι το ξέρουν) η Κρήτη έχει ακόμα λεφτά… λεφτά από τις επιδοτήσεις, λεφτά από τον τουρισμό, λεφτά από τους φοιτητές… είναι ένας ευλογημένος τόπος, οφείλουμε να το ομολογήσουμε, που αν και δεν έχει πολλά πεδινά, βγάζει σχεδόν τα πάντα… (Θυμάμαι τα λόγια ενός παλιού φίλου μου, ότι η Κρήτη είναι αυτάρκης, ακόμα και πετρέλαιο έχει… σ.σ. εννοούσε τις δεξαμενές πετρελαίου που βρίσκονται σε θαλάσσιο χώρο στο νότιο Ηράκλειο). Μην ξεχνάμε, φυσικά, τα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα του νησιού που είναι διάσημα σ’ όλο τον κόσμο…
Δεν θέλω, βέβαια, να πω ότι αυτός ο ευλογημένος τόπος δεν έχει προβλήματα… όπως όλα τα μέρη στην Ελλάδα, έτσι και η πόλη μου ταλανίζεται από έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα, από έλλειψη χώρων στάθμευσης, από αυθαίρετες καταλήψεις δημόσιων χώρων για τραπεζοκαθίσματα και άλλα πολλά που δε φτάνει η στήλη για να τα αναφέρω… όμως, και το διαπιστώνω κάθε φορά που κατεβαίνω στο νησί, κάνουν τουλάχιστον προσπάθειες για να τα λύσουν…
Κάνοντας, λοιπόν, βόλτα στα δρομάκια και στο κέντρο της πόλης, διαπίστωσα ότι οι ντόπιοι γνωρίζοντας ότι ένα από τα βασικότερα έσοδα τους είναι ο τουρισμός, προσπαθούν να διατηρήσουν τα ιστορικά στοιχεία της πόλης, φωτίζοντας την στα κατάλληλα σημεία για να αναδειχθούν τα αξιοθέατα, κάνουν εκδηλώσεις πολιτιστικές για να προσελκύσουν ακόμα και έλληνες τουρίστες από άλλα μέρη, και προωθούν τον αγροτουρισμό, την εναλλακτική μορφή τουρισμού που προτιμούν ολοένα και περισσότεροι ξένοι (κυρίως άγγλοι και γερμανοί). Κινήσεις που αν μη τι άλλο, δείχνουν ότι προσπαθούν να αλλάξουν την πατροπαράδοτη ιδέα του «ήλιος, θάλασσα και μάρμαρα», που νομίζουμε τόσα χρόνια ότι θέλουν οι επισκέπτες που έρχονται στην Ελλάδα.
Με έπιασε μια πίκρα, όμως, για την πόλη που με φιλοξενεί τα τελευταία χρόνια… καθώς περιδιάβαινα στα σοκάκια της πατρικής μου πόλης, σκεφτόμουν την Κατερίνη… έβλεπα τις διαφορές, αλλά και τις ομοιότητες που έχουν οι δύο πόλεις αυτές… και με πονούσε η βασική διαφορά… αν και οι δύο πόλεις έχουν ως βασικό έσοδο τον τουρισμό, δεν έχω δει τα τελευταία χρόνια στην Κατερίνη, κάτι που να μου δείχνει μια αλλαγή νοοτροπίας στον τρόπο που θα προσελκύσουν τους τουρίστες, η οποία συνεπακόλουθα θα φέρει και άλλου είδους επισκέπτες. Ανθρώπους που θα επισκέπτονται την περιοχή όλον τον χρόνο και όχι μόνο την ολοένα και συρρικνούμενη καλοκαιρινή περίοδο… Ανθρώπους που δεν θα έρχονται μόνο για τη θάλασσα και τα καλοκαιρινά κλαμπ, αλλά θα θέλουν να δουν και τα (πολλά) αξιοθέατα της περιοχής… Ανθρώπους που θα θέλουν να καταλύσουν στις καταπράσινες πλαγιές του Ολύμπου… γιατί αν και όλοι λένε ότι η Κρήτη είναι ευλογημένος τόπος, η Πιερία είναι πιο ευλογημένη (πιστέψτε με) … και είναι στο χέρι μας, ή μάλλον στο μυαλό μας για να τα καταφέρουμε…

Υ.γ. Ειλικρινά δεν ήθελα να γκρινιάξω για όλα αυτά… αλλά ξέρετε τι με ώθησε; Ότι αρχές Νοεμβρίου, το Ρέθυμνο έχει ακόμα τουρίστες… όχι βέβαια, στους αριθμούς που επισκέπτονται την πόλη το καλοκαίρι, αλλά ένας σεβαστός αριθμός, που ακόμα φέρνει έσοδα στην πόλη… σκεφτείτε το…

Εύα Ανδρουλιδάκη
read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ”

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

Εάν είναι αλήθεια πως την Οργάνωση 17 Νοέμβρη την αποτελούσαν τα τρία σποράκια του Παπά-Τριαντάφυλλου και μερικά ακόμα χωριατόπουλα που επί είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια σκότωναν αθώους, έκλεβαν τράπεζες και τρομοκρατούσαν την Ελλάδα, τότε, είναι ντροπή και όνειδος για το Κράτος, για την Αστυνομία και τα Σώματα Ασφαλείας. Ομως, έχουν έτσι τα πράγματα; Ασφαλώς, όχι. Διότι και Κράτος έχουμε, και Αστυνομία οργανωμένη έχουμε, και Σώματα Ασφαλείας με υπέρμετρο ζήλο έχουμε. Τότε, τι έγινε; Τι γίνεται και τι θα γίνει;

Εμάς τους φιλήσυχους, νομοταγείς και απλούς ανθρώπους, τους σκλάβους της δουλειάς και του μόχθου, όλος αυτός ο ντόρος, αυτό το αλισβερίσι και αυτή η οπερέτα, δεν μας πείθει, δεν μας βολεύει, δεν μας ικανοποιεί, δεν μας αποκοιμίζει. Κατά τη λογική και την κρίση μας, η 17 Νοέμβρη είναι μια στενή ανθελληνική οργάνωση, που έχει διασυνδέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες εχθρικών προς την πατρίδα μας κρατών, και που σκοπό έχει να δημιουργεί αναστάτωση και προβλήματα στη ζωή μας.

Για εμάς, Οργάνωση με μέλη και οπαδούς, είναι η Οργάνωση των Αναρχικών, αυτών των μωρών και ηλιθίων ατόμων, που γράφουν ξενδιάντροπα στους τοίχους (ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ), (ΒΟΜΒΕΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ), (ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ,ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΗΣ), (ΤΑ ΓΚΑΖΑΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΦΕ), (ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΕΡΓΑ) κ.ά, και που φορώντας κουκούλες, καίνε αυτοκίνητα, σπάνε καταστήματα και διαλύουν με τη βία και τον τρόμο ειρηνικές συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες ενόμων πολιτών και κομμάτων, και που δυστυχώς, τους περιθάλπει το σύστημα, αφού τους πιάνει και τους αφήνει απο την άλλη πόρτα, αφού τους οδηγεί σε δίκη και τους αθωώνει, αφού τέλος δεν τους βγάζει εκτός νόμου για να τους σπάσει τον τσαμπουκά και τη μαγκιά τους.

Αυτό όλο το σκυλολόι που τώρα ο τρομονόμος τους εξυπηρετεί να τους ονομάζουνε 17 Νοέμβρη, είναι οι αναρχικοί, που χρόνια τώρα μας ταλανίζουν, αυτοί που παριστάνουν τους αυθεντικούς επαναστάτες, τους τέλειους αγωνιστές και ήρωες. Είναι οι οπαδοί του Μπακούνιν που διαστρεβλώνουν τη θεωρία του και που ο μεγάλος Μάρξ τον ονόμαζε γαϊδουροκέφαλο.

Το κράτος, η Αστυνομία και τα Σώματα Ασφαλείας, εκεί θα πρέπει να στρέψουν με υπευθυνότητα την προσοχή και την δράση τους, και να τους τσακίσουν, για να βρούμε γαλήνη και λύτρωση.
www.palamidis.org

read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ”

Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010

Έπιασε βροχή, έπιασε μπόρα όπως λέει και ο Σαββόπουλος

Έπιασε βροχή, έπιασε μπόρα όπως λέει και ο Σαββόπουλος… δεν μιλάμε φυσικά για τα πρωτοβρόχια, αυτά έχουν περάσει πια, αλλά μπήκαμε για τα καλά (όχι ακόμα ημερολογιακά, βεβαίως) στο χειμώνα. Από τη μια μου αρέσουν οι βροχερές μέρες, μου αρέσει ο ήχος της βροχής στο τζάμι της σοφίτας…. από την άλλη όμως –δυστυχώς- δεν μπορούμε να είμαστε όλη τη μέρα στο σπίτι… όλοι έχουμε να πάμε στις δουλειές μας, να κάνουμε τα ψώνια μας, να βγούμε έξω βρε αδελφέ για έναν καφέ… και τότε αναγκαστικά παίρνουμε όλοι αγκαλιά τις ομπρέλες μας και βουρ στη βροχή… προστατεύοντας έστω το πάνω μέρος του σώματος μας… γιατί το κάτω μέρος, δυστυχώς όσο και να το θέλουμε, δύσκολα προστατεύεται… και δεν φταίει μόνο ο αέρας που παρασέρνει τη βροχή (άλλωστε δεν μπορείς να τα βάλεις με τον κοπανιστό αέρα), φταίνε και άλλα πολλά που είμαι σίγουρη ότι όλοι ή σχεδόν όλοι τα έχετε ζήσει… φταίνε τα νερά που είναι, σχεδόν πάντα, μαζεμένα στις άκρες των δρόμων και που αναγκάζεσαι να τσαλαβουτήσεις μέσα τους για να μπορέσεις να διασχίσεις απέναντι… (πόσο μου λείπουν σε αυτές τις φάσεις οι παιδικές γαλότσες)…
φταίνε τα νερά που είναι μαζεμένα στη μέση του δρόμου που σπάνια μπορείς να τα αποφύγεις γιατί ακόμα και αν δεν πατήσεις μέσα στη λακκούβα με τα νερά, συνήθως έρχονται αυτά και σε συναντούν… στα στέλνει «δώρο» κάποιος απρόσεκτος, βιαστικός οδηγός που θέλει να προλάβει το φανάρι και δεν κόβει ταχύτητα, αν και βλέπει τη λακκούβα…. δεν είναι λίγες οι φορές που έχω γίνει «μούσκεμα» εξαιτίας τέτοιων οδηγών… και όποτε συμβαίνει, θέλω να τρέξω, να τον προλάβω και να τον ρωτήσω… «Νομίζεις ότι δεν έχω μπάνιο σπίτι μου και μου το έκανες αυτό;»… και αυτός φαντάζομαι, πολύ φυσικά θα ψελλίσει κάποια δικαιολογία, όπως «συγνώμη δεν είδα τη λακκούβα» ή «δεν σε είδα» (που θα με εξοργίσει αφάνταστα, γιατί ως οδηγός πρέπει να έχει συνεχώς τη προσοχή του και στο κάτω – κάτω της γραφής, τι είμαι βρε παιδί μου, κανένα μυρμηγκάκι και δεν με είδε) ή σε τελική ανάλυση μπορεί να πει και ίσως να έχει δίκιο «πες το στο δήμαρχο που δεν έχει φτιάξει καλά τα φρεάτια»… και εκεί πείτε μου με τη σειρά σας, τι μπορώ να του πω εγώ… έχει και ένα δίκιο ο άνθρωπος. Οπότε την επόμενη φορά που κάποιος θα με καταβρέξει με νερά του δρόμου, ξέρω τι θα κάνω… θα πάω κατευθείαν στο δημαρχείο και θα ζητήσω να φτιάξουν ένα στεγνωτήριο για τους πολίτες… άσχετα αν φταίνε τα έργα των τόσων δημάρχων που έχουν περάσει από αυτή τη πόλη ή όχι… όπως και να το κάνουμε, αφού έχω και εγώ δικαίωμα ψήφου και λόγο για την αυτοδιοίκηση αυτής της πόλης, έχω και εγώ να σας ζητήσω ένα ρουσφέτι… φτιάξτε το στεγνωτήριο για τους έρμους πολίτες που βρέχονται από τα όμβρια νερά που λιμνάζουν στους δρόμους… ή στην τελική, φτιάξτε τους δρόμους… για να μην σας έχουν σαν δικαιολογία οι βιαστικοί, απρόσεκτοι οδηγοί..για σκεφτείτε το, κύριοι υποψήφιοι δήμαρχοι…
και γιατί σας τα λέω όλα αυτά;… γιατί, είμαι θύμα των βιαστικών, απρόσεκτων οδηγών… ενός συγκεκριμένα, που με έκανε μούσκεμα πριν μια εβδομάδα, και τώρα υποφέρω τις συνέπειες… γιατί εκτός από το έπιασε βροχή, έπιασε μπόρα, εμένα τουλάχιστον με έπιασε γρίπη και με έπιασε τώρα…


ΕΥΑ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ.
read more “Έπιασε βροχή, έπιασε μπόρα όπως λέει και ο Σαββόπουλος”

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Οδηγός επιβίωσης στην εποχή του μνημονίου


Μέρος 1ο διασκέδαση
Δεν θέλω να ισχυριστώ ότι το μνημόνιο είναι καλό, φωτιά να πέσει να με κάψει αν βγει από το στόμα μου τέτοιος λόγος… άλλωστε, τις επιπτώσεις του τις βιώνουμε όλοι και εγώ ακόμα περισσότερο που βρίσκομαι στη μακριά λίστα του ΟΑΕΔ… όμως, το μόνο καλό που μπορεί να βγει από αυτήν την ιστορία είναι η πιθανότητα να ξαναγυρίσουμε σε κάποιες παλιές πρακτικές, που μπορεί να μας φαίνονται παλιομοδίτικες, αλλά έπιασαν στα παλιά, δύσκολα χρόνια και σίγουρα μπορούν να πιάσουν τώρα και να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μας.
Πρώτον και κύριον, αν δεν έχετε χρήματα να βγείτε έξω, μην ανησυχείτε… θυμάστε την παλιά, καλή πρακτική του ρεφενέ; Τότε, που όλοι έβαζαν κάτι στο τραπέζι, έφερναν και μια κιθαρίτσα και περνούσαν όλοι μέγκλα; Γιατί δηλαδή να μην επαναφέρουμε τον ρεφενέ; Ειλικρινά τώρα, έχετε ανάγκη να πηγαίνετε σε εστιατόρια που σου σερβίρουν μισό πιάτο και το ονομάζουν δημιουργική κουζίνα; Το μόνο δημιουργικό στα εστιατόρια αυτά είναι ο λογαριασμός, που πρέπει να είσαι μάγος της λογιστικής για να καταλάβεις πως γίνεται μια σαλάτα από μαρούλι να στοιχίζει όσο όλο το καφάσι με τα μαρούλια, για να μην σας πω και με τον μανάβη μαζί.
Για σκεφτείτε πόσο πιο δημιουργικό είναι να κάθεται όλη η παρέα στην κουζίνα και να μαγειρεύουν σιγοπίνοντας κρασάκι και λέγοντας αστεία και πειράγματα μεταξύ τους; Και πόσο πιο νόστιμο είναι το φαγητό, όταν έχεις καταβάλλει κόπο για να το φτιάξεις; Και αν κάποιος είναι μερακλής και του αρέσει το καλό κρασί, ας ψάξει στην περιοχή του. Πάντα θα βρει έναν καλό ντόπιο παραγωγό που δεν βγάζει το κρασί του σε εντυπωσιακά μπουκάλια, αφού το κρασί του είναι ένα έργο τέχνης για να το πιείς, και όχι για να θαυμάζεις το μπουκάλι.
Και αν τύχει πάλι κάποιος και παίζει κιθάρα ή κανένα μπουζούκι, πόσο θα διασκεδάσετε, όχι στεγνά ακούγοντας μια φωνή από ένα cd, αλλά τις ίδιες τις φωνές σας με όλο το φάλτσο που μπορεί να έχετε, και τραγούδια που εσείς επιλέξατε να ακούσετε, όχι το πρόγραμμα που σας επιβάλλει κάποιος άλλος. Για σκεφτείτε τα όλα αυτά, και πείτε μου… αξίζει ή δεν αξίζει; Και πιστέψτε με, αξίζει..
Και όσο για τον καφέ, γιατί να τον πληρώσετε τον κούκο αηδόνι; Σοβαρά, δεν σας λέω να κόψετε την απόλαυση του να πίνετε καφέ έξω (γιατί σίγουρα, όλοι χρειαζόμαστε κάποιες φορές να βγαίνουμε έξω και να βλέπουμε κόσμο, βρε αδελφέ), αλλά ψάξτε κάτι πιο οικονομικό… δεν χρειάζεται να πληρώνεις, εκτός από τον καφέ, και την τυχόν ανακαίνιση που έκανε ή θέλει να κάνει ο ιδιοκτήτης για να φαίνεται το μαγαζί του πιο ιν; Αν κάτσετε και υπολογίσετε πόσο στοιχίζει στην πραγματικότητα ένας καφές, ό, τι και να βάλετε μέσα, θα αρχίσετε να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο. Θέλετε να σας πω; Μια κουταλιά καφέ –οποιοδήποτε καφέ και αν πίνετε- (0,05 Ε) + μια κουταλιά ζάχαρη (0,05Ε) + αν θέλετε και γάλα (0,05Ε)=0,15 Ε (όλες οι τιμές φυσικά είναι στρογγυλοποιημένες προς τα πάνω). Για σκεφτείτε τώρα πόσο πληρώνετε συνήθως τον καφέ που πίνετε έξω; Εντάξει, σταματήστε τώρα να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο, γιατί οι επισκευές συνήθως κοστίζουν ακριβά.
Αν τώρα θέλετε να πάτε σε μπαρ, τι να σας πω;… δυστυχώς, δεν έχω κάποια συμβουλή να σας δώσω… το μόνο που μπορώ να πω είναι να προσπαθήσετε να βρείτε κάτι οικονομικό (όσο γίνεται βέβαια)… αλλά από την άλλη, τόσα χρόνια μας έχουν μάθει να πληρώνουμε το ποτό μας στην τιμή που ο ιδιοκτήτης αγοράζει ολόκληρο το μπουκάλι… και συνήθως όταν πάτε σε ένα μπαρ, ιδιαίτερα αν είναι κάποιο από τα ονομαστά, εκτός από το ποτό, θα πάρετε και μερικούς κορέους λόγω του συνωστισμού που επικρατεί σε αυτά τα μέρη… για να μην αναφέρω ότι αν είστε ιδιαίτερα τυχεροί, εκτός από το ποτό και τους κορέους, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να πάρετε και ένα ωραιότατο hangover, ειδικά αν το ποτό είναι βραδυφλεγής βόμβα… αν σκεφτείτε όλα αυτά, ίσως την επόμενη φορά που θα πάτε σε ένα μπαρ, μπορεί και να κάνετε μεταβολή και να φύγετε…. Αλλά όπως είπα και πριν, σε αυτό το θέμα, δυστυχώς, δεν έχω συμβουλή για να σας δώσω…
Αυτά λοιπόν, φίλες και φίλοι με το θέμα διασκέδαση στην εποχή του μνημονίου… την επόμενη φορά θα επανέλθουμε πάλι με λύσεις για τις κρίσεις (που μας κατατρέχουν αυτήν την εποχή).

Η Κρισούλα
read more “Οδηγός επιβίωσης στην εποχή του μνημονίου”

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ


ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΛΗΝΑΡΑ ΜΟΥ !!!


Ο φίλος μου ο Γιάννης, που ξέρει τη σκασίλα και την τσατίλα μου για τα ελληνικά που μιλάνε οι νεοέλληνες, με πήρε στο τηλέφωνο και μου είπε:
-                     Ανοιξε το κανάλι 2 της κρατικής τηλεόρασης να χορτάσεις ελληνικά, να νοιώσεις τιμή και δόξα για τους έλληνες της διασποράς. Αντε γειά σου, θα τα ξαναπούμε...

Εγώ, είχα ήδη ανοίξει απο πρίν το κανάλι 2, διότι αυτή την ώρα τέσσερις και μισή με έξι, παρακολουθώ καθημερινά το εξαίρετο πρόγραμμα ( ΣΥΝ ΚΑΙ ΠΛΗΝ ) των επιτυχημένων δημοσιογράφων Ανδρέα Ροδίτη, Λένας Αρώνη και Μάριον Μιχελιδάκη. Καλεσμένος τους τη μέρα αυτή ήταν ο γιός του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, Νίκος, και παρουσίαζε το τέταρτο βιβλίο του ( ΚΛΕΠΤΟΜΝΗΜΩΝ ). Βροχή οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων και χείμαρρος οι απαντήσεις του συγγραφέα, με μιά γλώσσα άπταιστη, αλάνθαστη, υπέροχη, χωρίς εκείνα τα τραβηγμένα φωνήεντα στην αρχή κάθε φράσης που συνηθίζουν δυστυχώς να εκστομούν τα σημερινά αγγλολατρεικά παλιόπαιδα.
-                     Μπράβο ελληναρά μου!!! φώναξα ενθουσιασμένος. Να ζήσεις χίλια χρόνια, να πάρεις το βραβείο Νόμπελ, να έχεις την ευχή μου παλικάρι μου. Αυτά είναι ελληνικά ασίκη μου. Εσύ γεννήθηκες και ανδρώθηκες στο εξωτερικό, αλλά, έβαλες γυαλιά σε όλους τους ντόπιους μπάσταρδους του κερατά που τσαλαπατούν και θάβουν τη γλώσσα μας.

Ευτυχώς, είμουν μόνος μου στο σπίτι και μπόρεσα να ξεσπάσω, να λυτρωθώ απο το γλωσσικό μας κατρακύλισμα, απο αυτό το χάος που φέρνει η απάθεια και η αναλγησία των υπευθύνων. Κανείς, μα κανείς δεν ενδιαφέρεται γι αυτό το χάλι, κανείς, μα κανείς δεν διαμαρτύρεται ούτε βάζει φραγμό.. Αν είχαν λίγο ελληνικό φιλότιμο οι κρατούντες, θα έπερναν αυστηρά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Θα τσάκιζαν στα σχολεία, στις κρατικές και ιδιωτικές υπηρεσίες όλους αυτούς τους άμυαλους αγγλόφωνους λιμοκοντόρους που έβαλαν ξένη προφορά στη γλώσσα μας, που την έκαναν κουρελού και αγνώριστη. Θα έπρεπε να μην βρίσκουν δουλειά να μην προσλαμβάνονται σε καμιά θέση και πόστο – τηλεόραση, δημόσιες σχέσεις κ.ά. Θα έπρεπε να καταργήσουν ακόμα κα τα αγγλικά στα σχολεία προκειμένου να σώσουμε την εθνική μας υπόσταση. Ας αναρωτηθούν , αν αυτή η γενιά μιλάει τέτοια ελληνικά, τι θα μιλάει η επόμενη; Επιτέλους, χρειάζεται λίγη συνείδηση, λίγος πατριωτισμός, λίγος σεβασμός στην ιστορία μας, λίγη ντροπή και τσίπα. Mε τα εεεεε… και τα αααα… στη μιλιά μας, θα γίνουμε όλοι βραδύγλωσσοι.

Τον Νίκο Παπανδρέου, θα πρέπει οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει απο τις προσεχείς γενικές εκλογές, να τον χρήσει Υπουργό Παιδείας. Διότι είναι ελληναράς και το αξίζει, γιατί σίγουρα θα βάλει κάγκελο στη γλωσσική μας ασυδοσία και κατάντημα. Κι ακόμα, θα είναι μια αμοιβή για τον έξω ελληνισμό που μάχεται σκληρά να μην αφελληνιστεί, να μην υποκύψει στις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και τον ευτελισμό των πάντων.
 
 
ΨΑΛΜΟΣ

Σου αξίζει παλικάρι ενα μπράβο
για την γλώσσα που μιλάς την πατρική σου,
κάθε μέρα μια λαμπάδα θα ανάβω
χίλια χρόνια να κρατήσει η ζωή σου.

Κι αν γεννήθηκες κι ανδρώθηκες στα ξένα
την Ελλάδα έχεις κλείσει στην ψυχή σου,
τα μετράς τα ελληνικά σου ενα, ενα
είναι ατσάλι στη φωτιά η αντοχή σου.

Είσαι ο μόνος που μπορεί να μας γλιτώσει
απ’ της γλώσσας μας τη μαύρη κατηφόρα,
λυτρωσέ την απ’ τις τόσες της κακώσεις
στο ζητάει ο λαό μας και η χώρα.


www.palamidis.org
read more “ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ”

Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010

Οινοπνεύματα και οινο…πνεύματα

Προ ημερών βρέθηκα με μια παρέα σε ένα από τα παραδοσιακά τσιπουράδικα της πόλης, και μεταξύ «οίνου και τύρου»-που λέει ο λόγος, αρχίσαμε με τους συνδαιτυμόνες μου μια συζήτηση περί τσίπουρου. Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που έχω μείνει αρκετά χρόνια σε διάφορες πόλεις στη Βόρεια Ελλάδα, δύο πράγματα δεν μπορώ να συνηθίσω : το κρύο και το τσίπουρο. Δεν ξέρω αν είναι η κρητική μου καταγωγή που δεν αντέχω ούτε το κρύο ούτε το τσίπουρο, αλλά απέναντι και στα δύο οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι προκατειλημμένη. Ως προς το κρύο, αφήστε το, αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Το τσίπουρο, όμως, και συγνώμη που μπορεί να προσβάλλω κάποιους από εσάς, δεν μπόρεσα να το συνηθίσω ποτέ. Ακόμα και σαν φοιτήτρια που ήμουν στα Γιάννενα, όλοι γύρω μου έπιναν τσίπουρο, εγώ δεν το έβαζα καν στο στόμα μου. Ίσως να φταίει η μυρωδιά από το γλυκάνισο, ίσως η έντονη γεύση του, ίσως η καταγωγή όπως προείπα, όμως δεν μπορώ να πω με σιγουριά την αιτία που μου είναι δυσάρεστο.
Και από αφορμής μιας δήλωσης μου περί τσίπουρου και τσικουδιάς, ξεκίνησε η συζήτηση που άναψε τα πνεύματα. Η υπογράφουσα, αν και συνήθως δεν διακατέχεται από τέτοια έντονα τοπικιστικά αισθήματα, θρασύτατα -οφείλω να ομολογήσω- τόλμησε να δηλώσει ευθύς εξαρχής την προτίμηση της στη τσικουδιά μπροστά στην τσιπουροπότρια ομήγυρη. Και από εκεί ξεκίνησε ένας μικρός εμφύλιος μέσα στην παρέα. Βέβαια, είχα την ατυχία-ευτυχία, στην παρέα να βρίσκεται ένας παραγωγός τσίπουρου, ο οποίος και δικαίως θεώρησε υποχρέωση του να υπερασπιστεί όχι μόνο το δικό του προϊόν αλλά και το προϊόν της περιοχής.
Ο εν λόγω παραγωγός μου μίλησε για την ίδια την διαδικασία παραγωγής του τσίπουρου, πως δηλαδή, από τα στέμφυλα, ότι απομένει δηλαδή από τα σταφύλια που έχουν πατηθεί ήδη για το κρασί, τα βράζουν σε ειδικά καζάνια και τα αποστάζουν, παίρνοντας σταγόνα –σταγόνα, το άγιο αυτό νέκταρ. Έλεγε, μάλιστα ότι σε όλη τη διαδικασία πρέπει να στέκεσαι δίπλα στο καζάνι σαν μάνα που προσέχει τα πρώτα βήματα του παιδιού της για να το πιάσει, αν τύχει να στραβοπατήσει. Με την ίδια προσοχή ο παραγωγός του τσίπουρου, πρέπει να κάθεται δίπλα, να βάζει ξύλα στο καζάνι, να μετράει τα σάκχαρα του αποστάγματος με το μπομόμετρο (μου άρεσε αυτή η λέξη, για αυτό τη μεταφέρω και για να επεξηγήσω το μπομόμετρο είναι το όργανο που μετράει κατ’ ουσίαν το αλκοόλ στο προϊόν) και ότι έχει παραχθεί, να το αποστάξει δεύτερη φορά, για να πετύχει την καλύτερη ποιότητα και να προσθέσει το μυρωδάτο γλυκάνισο, για όποιον επιθυμεί. Και αφού έχει τελειώσει όλη η διαδικασία, έχουμε πλέον έτοιμο το πνεύμα πλέον των σταφυλιών να καταλήγει στο ποτήρι μας, ευωδιαστό και δυνατό (μην φανταστείτε ότι τα γράφω εγώ, αυτά είναι λόγια του παραγωγού).
Και καθώς σε κάθε λόγο πρέπει να υπάρχει και ένας αντίλογος, έπρεπε και εγώ με τη σειρά μου να υπερασπιστώ την παραγωγή του τόπου μου. Φυσικά δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω όλους αυτούς τους τεχνικούς όρους όπως ο επαγγελματίας παραγωγός, αλλά η χρόνια εμπειρία μου σε ρακοκάζανα μου έδινε τη δυνατότητα να μπορώ να τοποθετηθώ σχετικά με το θέμα. Έτσι, με τη σειρά μου, μίλησα για τη διαφορά του τσίπουρου και της τσικουδιάς – εκτός από το γλυκάνισο- που είναι η μία παραπάνω απόσταξη του τσίπουρου, ενώ η τσικουδιά είναι μια βράση που λέμε και στην Κρήτη. Ότι αυτή η μόνη βράση είναι αυτή που δίνει στην τσικουδιά όλη τη γεύση της, μοναδική και «οινοπνευματώδης». Ανέφερα τις χωνευτικές ιδιότητες της τσικουδιάς, μια και πάντα μετά από ένα καλό γεύμα ή δείπνο, συνηθίζεται να πίνεις ένα ποτηράκι τσικουδιάς για να βοηθήσει τη διαδικασία της χώνεψης. Για αυτό που δεν μπορούσα να μιλήσω, είναι για το άρωμα της τσικουδιάς, εκεί άλλωστε υπερέχει το τσίπουρο. Όμως, σε αυτό που σίγουρα υπερέχει η τσικουδιά είναι το γλέντι που συνοδεύει την παραγωγή (μαντέψτε πως το λέμε αυτό το γλέντι; -το καζάνι). Αν ποτέ βρεθείτε στην Κρήτη, σας παρακινώ να πάτε σε ένα τέτοιο γλέντι. Βέβαια, δεν ισχυρίζομαι ότι εδώ δεν γίνονται ανάλογα γλέντια, αλλά όπως και οι ίδιοι φαντάζεστε, –και συγνώμη που θα το πω- τα γλέντια των καζανιών στην Κρήτη είναι πάντα πλούσια και έχουν πάντα όλα τα παρεπόμενα (πολύ φαΐ, πολλή τσικουδιά, και φυσικά πολλές μπαλωθιές…).
Έτσι, κουτσοπίνοντας και τσιμπώντας συνεχίστηκε η κουβέντα που όπως καταλαβαίνετε, δεν έβγαλε κανένα συμπέρασμα. Στο μόνο που μπορώ να ισχυριστώ ότι καταλήξαμε, είναι η υπόσχεση μου στην παρέα, την επόμενη φορά να δοκιμάσω με λιγότερη προκατάληψη ένα ποτηράκι τσίπουρο (αν και δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα ακολουθήσω και δεύτερο). Τουλάχιστον θα το προσπαθήσω.

Εύα Ανδρουλιδάκη
read more “Οινοπνεύματα και οινο…πνεύματα”

Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010

Ομιλούμε Ελληνικά;

Ομιλούμε Ελληνικά;
Προσπαθώ να μην παρακολουθώ πολύ τηλεόραση, γιατί ούτως ή άλλως οι ειδήσεις με στενοχωρούν και δεν έχω βρει προς το παρόν τίποτα συναρπαστικό για να παρακολουθήσω στο «χαζοκούτι», όπως το αποκαλούν οι περισσότεροι. Και δυστυχώς όποτε το κάνω, κάτι με ενοχλεί. Ξυπνάει ο φιλόλογος μέσα μου και αρχίζω να αραδιάζω λάθη που ανακαλύπτω ότι κάνουν, όσοι εμφανίζονται στο «γυαλί». Γιατί κυρία δημοσιογράφε, μιλάς για λαμπτήρες αναμμένες και όχι αναμμένους, όπως θα έπρεπε να πεις (εκτός αν στα πλαίσια της μετάλλαξης της κοινωνίας μας ο λαμπτήρας αποφάσισε να διεκδικήσει τη σεξουαλική ταυτότητα που του ταιριάζει) ; Γιατί εσύ, κυρία παρουσιάστρια, χρησιμοποιείς τη φράση «εξ απ’ ανέκαθεν» (και εξ και από και ανέκαθεν; σκέτο ανέκαθεν δεν μας κάνει, όπως και θα ήταν το σωστό;). Και μην νομίζετε ότι είμαι θυμωμένη με τους δημοσιογράφους και τις τηλεπερσόνες (όπως έχουμε συνηθίσει να τις αποκαλούμε). Προς Θεού, τίποτα δεν έχω να χωρίσω με τους ανθρώπους της τηλεόρασης. Με την κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας έχω θυμώσει, με το γεγονός ότι τα παιδιά μας, ό, τι ακούν στη τηλεόραση, το θεωρούν και σωστό. Πώς να εξηγήσεις στα παιδιά ότι η σωστή χρήση των ελληνικών σπανίως βρίσκεται στην τηλεόραση; Πώς να τους δώσεις να καταλάβουν ότι η γλώσσα μας είναι τόσο πλούσια, που δεν έχει ανάγκη όλους αυτούς τους νεολογισμούς- μεταφορά ξένων όρων που ακούμε στις εκπομπές; Γιατί να χρησιμοποιούμε όρους όπως ιντερνετ, οντισιόν, σλας, όταν μπορούμε να πούμε διαδίκτυο, ακροάσεις και κάθετος αντίστοιχα; Δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο, ούτε ότι μας κυνηγάει ο χρόνος τόσο πολύ.
Φυσικά δεν μιλάω για τους νεολογισμούς που δημιουργούν τα ίδια τα πιτσιρίκια για να εκφράσουν έννοιες (κυρίως τεχνολογικές) τις οποίες όντως η ελληνική γλώσσα δεν μπορεί να καλύψει (εννοώ με μια αντίστοιχη λέξη, μην με παρεξηγείτε). Γκουγκλάρω, σερφάρω, ποστάρω και άλλα που δείχνουν την προσαρμοστικότητα, την ευελιξία γενικά που έχει η ελληνική γλώσσα. Αυτό δεν με πειράζει τόσο, είναι αναμενόμενο από τα παιδιά να φτιάχνουν λέξεις και φράσεις στα δικά τους μέτρα (και η δική μας γενιά το ίδιο έκανε και οι επόμενες το ίδιο θα κάνουν). Αυτό που με πειράζει, όπως είπα και πριν είναι τα δημόσια πρόσωπα που χρησιμοποιούν –υποτίθεται- την ελληνική, που έχουν περάσει από τα ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια και πάλι χρησιμοποιούν λάθος τη γλώσσα. Μήπως μια καλή λύση θα ήταν να ξανακάτσουν στα θρανία, για να μάθουν ελληνικά (εκτός όλων των άλλων που πρέπει να μάθουν από την αρχή);
Με τούτα και με εκείνα, θυμήθηκα εκείνο το παλιό τηλεπαιχνίδι της Ετ1, τότε που είχαμε μόνο δυο επιλογές στα κανάλια, το «Ομιλείτε Ελληνικά». Για όσους δεν το προλάβατε ή δεν το θυμάστε ήταν ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων περί της ελληνικής γλώσσας. Άνηκε στην εποχή που στα τηλεπαιχνίδια το ζητούμενο ήταν η γνώση και όχι η τύχη. Και όντως μάθαινες ελληνικά από αυτήν την εκπομπή. Άραγε θα είχε θέση στα τηλεοπτικά προγράμματα του σήμερα; Ή θα το αγνοούσαμε, ακούγοντας για άλλη μια φορά τις φάλτσες σειρήνες της εύκολης τηλεθέασης και των κακών ελληνικών;

Εύα Ανδρουλιδάκη
read more “Ομιλούμε Ελληνικά;”